南方瘴气。
引 宋•张九成 《辛未闰四月即事》诗之一:“须臾倒江湖,一扫蛮瘴腥。”清•赵翼 《瓯北诗话·白香山诗》:“《旧唐书》谓 居易 流落江湖四五年,几沦蛮瘴。”
蛮 [ mán ] 1. 粗野,凶恶,不通情理。如 野蛮。蛮横( hèng )。蛮不讲理。2. 愣,强悍。如 一味蛮干。3. 中国古代称南方各族。如 蛮荒。4. 方言,相当于“很”如 蛮好。[更多解释]
瘴 [ zhàng ] 1. 〔~气〕热带山林中的湿热蒸郁致人疾病的气。简称“瘴”,如“~疠”,“毒~”,“~雨蛮烟”。[更多解释]
yě mán
mán hèng
wū yān zhàng qì
hú jiăo mán chán
mán mán
mán shǒu mán jiăo
mán hèng wú lǐ
mán bù jiăng lǐ
mán zǐ
mán yí
zhū mán
mán rén
pú sà mán
nán mán
hèng mán
mán xìng zǐ
mán huāng
mán lǐ
xiōng mán
mán gàn
mán jiāo
wǔ líng mán
bái nèi zhàng
bū mán
yí mán
mán zú
mán chán
máng mán
mán kē
chī mán
mián mán
zāng kē mán
mán yì
zhàng yē
mán tóng
mán qiú
mán mò
mín mán
miăo mán
diāo mán
mán jìn
fǔ kuài
mán bào
mán biān
mán bó
mán chá
mán bù
mán chàng
mán chù
mán chóng
mán chǔ
mán chuán
mán chuáng
mán chuí
mán cūn
mán dǐ
mán dàn
mán dí
蛮瘴的拼音是:mán zhàng点击 图标播放蛮瘴的发音。